Het is prachtig weer. Uit de wind voelt de zon zo lekker warm op je huid. De lente tovert een glimlach op ons gezicht terwijl we met een grote boog om elkaar heen lopen. “Mensen, van elkaar aankijken en op gepaste afstand gedag zeggen, krijg je geen corona”, wil ik soms zeggen maar ik houd m’n mond. Het ligt gevoelig. We zijn allemaal gevoelig. De natuur is ook gevoelig maar ontvouwt zichzelf niet anders dan anders met kwetsbare knopjes aan takken, en bloemen ‘to be’ die hun topje door de aarde heen hebben geduwd op zoek naar licht en warmte. Terwijl de natuur rustig doorgaat, staat een groot gedeelte van de wereld op pauze. Of juist niet?

Welke kleur is jouw bril?  

Met verbazing kijk ik naar de wereld. De coronamarketing is in volle gang. We doen het ‘samen’ is de boodschap. Samen staan we sterk tegenover onze gemeenschappelijke virusvijand. Niets is meer vanzelfsprekend. Gelukkig maar want niets ís ook vanzelfsprekend. Deze periode vraagt ons, onszelf eens goed aan te kijken in de spiegel en stil te staan bij wat er is. Zonder goed of fout. Dus vraag ik je, met een diepe buiging: als het leven je een spiegel voorhoudt, kijk je er dan ook in?

‘Wat achter ons ligt en wat voor ons ligt, valt in het niet bij wat in ons ligt.’

-Ralph Waldo Emerson-

Rewind, fast forward, play, pauze

Terwijl ‘saamhorigheid’ wordt geplugd bemerk ik een behoorlijke weerstand bij mezelf. Is het niet ‘normaal’ om er voor een ander te zijn? Het is toch te erg dat we pas gaan klappen voor de zorg en de mensen die ervoor zorgen dat we onze koelkast kunnen vullen, als we op grote schaal tot ons krijgen dat er een virus heerst en dit angst inboezemt? Het is net als na het overlijden van een dierbare of een ander groot verlies. In het begin is er de aandacht, een arm om je heen. Een rouw-seizoen waarin je vanuit de donkerte zoekt naar een beetje licht en warmte. Later ben je vaak nog kwetsbaar met het verdriet dat soms wat langer nodig heeft z’n plek te vinden dan wat algemeen acceptabel wordt geacht. Degenen die daar oog voor hebben, kijken met een hart dat is getekend door het leven en is gevuld met warme dieprode kleur tonen. Zij weten dat tijd relatief is en kijken met een opener blik naar wat er onder de oppervlakte ligt. Als er straks weer op ‘play’ wordt gedrukt omdat de overheid het acceptabel vindt, loopt de muziek weer door, wellicht met wat haperingen maar voor we het weten zijn de meesten van ons druk en snel vergeten wat ons leven nu beheerst. 

Kijk eens om je heen

Zoveel mensen zaten al in een sociaal isolement voordat dit collectieve isolement van kracht was. Zorgelijk, want ze worden veelal niet gezien. Het is een groep die niet snel om hulp zal vragen. Een groep met mensen die leeft met het juk van stigmatisering. Een groep van mensen die sterk is, een groot verantwoordelijkheidsgevoel heeft en zo hard ‘werkt’ voor een ander dat ze er zelf aan onderdoor gaan. Een groep mensen die misschien niet mainstream is maar net zo van waarde is als elk ander individu. Ieder heeft zo zijn verhaal. De een vliegt gewoon wat makkelijker door het leven dan de ander. Zonder goed of fout. Als we met ons hart durven kijken, kunnen we zien wat er écht is. We zijn allemaal anders en in dat ‘anders’, zijn we weer één. Een vorm van saamhorigheid die blijvend is. Dus zullen we, ondanks alles dat we voorgeschoteld krijgen, ook gewoon zelf blijven nadenken? Onszelf eens goed aankijken? En met wat we zien een goede basis leggen om zonder effort, in elk ‘seizoen’, er voor een ander te kunnen zijn? In mijn beleving zijn we in deze tijd meer in beweging dan ooit. Alleen niet direct zichtbaar aan de buitenkant. Het maakt ons bewust wat van er is. Want niets is vanzelfsprekend. Nooit. 

Laat een reactie achter

Dots and sparks © 2019. Built by Astute Web Pro.

Terms of use and Privacy Policy

Ga naar top