Blog Agnes Dieleman
Leef met overtuiging

Starend in de verte, vervaagt mijn blik. Afdwalend van de realiteit terwijl ik er tegelijkertijd middenin zit. Fascinerend. Mijn zintuigen staan aan, ik hoor geluiden op de achtergrond en voel de winterkou maar iets in mij drukt op de pauzeknop. In zo’n moment is alles om mij heen even heel ver weg. Met het verleden ben ik niet bezig en de toekomst ken ik nog niet. Ik staar in het nu. 

Natuurlijk

Online lees ik dat je gaat staren als je ogen moe zijn en dat je hersenen dan op volle toeren draaien. Dat kan, maar het voelt anders. Ik ben er wel en ook weer niet. Er is een bepaalde concentratie en ook weer niet. Dat vermoeidheid daarin een rol speelt kan ik mij zeker voorstellen. Het is de natuur die je even een moment geeft. Je ‘on hold’ zet. Ik lees ook dat het slecht is voor je ogen. Eigenwijs als ik ben, kan ik mij niet voorstellen dat het slecht is. Niets is voor niets. Dus ik zie het zelf als een signaal van mijn lichaam. Van de natuur. Want het lichaam heeft van nature een groot zelfherstellend vermogen. Iets dat wij mensen met alle kennis die we denken te bezitten, nog altijd proberen te overtroeven maar ons nooit gaat lukken. Niets is zo powerful als onze energie, als de natuur. 

Polariteiten  

Kort geleden had ik een acute peesontsteking in mijn voet. Nadat ik de eerste dag had doorgeduwd en ’s avonds huilend voor de vierde keer die dag de trap naar 4-hoog op gestrompelde, en van de pijn nog harder huilend de voordeur achter me dicht deed, kon ik niet anders dan er aan toegeven. Mijn lichaam, het Leven, het Universum, de Liefde, of hoe je het ook wilt noemen, had mij een halt toe geroepen. Misschien verstandig er naar te luisteren? Terwijl je het altijd zo goed weet voor een ander, schuif je jouw eigen ongemak opzij om alles zo veel mogelijk door te laten gaan. Herken je dat? Maar, hoe harder je duwt, hoe groter de weerstand, de pijn, het verdriet. Interessant. Ik was eerlijk gezegd alweer een poosje aan het doorduwen door de heftigheid van sommige pijnlijke dingen die ik ervaar in mijn eigen leven en in de maatschappij er niet volledig te laten zijn. Het is de manier die ik mezelf heb aangeleerd om niet bij mijn eigen pijn te hoeven stilstaan. Zinloos. Vroeger of later wordt er toch op de rem getrapt. Verstoppertje spelen zorgt er niet voor dat emoties, gevoelens en maatschappelijke kwesties verdwijnen. Het aangaan, onderzoeken en het voelen, is het enige dat je kunt doen. 

“Drie dingen blijven nooit lang verborgen: de zon, de maan en de waarheid.” 

-Boeddha-

Wat is de waarheid? Wat is jouw waarheid? Kun jij nog voelen wat de waarheid is, wat jouw intuïtie je vertelt? Ons brein is ervoor gemaakt ervoor te zorgen dat we het zo comfortabel mogelijk hebben. Dus als je voelt dat iets ongemak brengt, op wat voor manier dan ook, ga je dat het liefste uit de weg. Zo zijn we geprogrammeerd. Het omarmen van alles wat er is, is de sleutel. Polariteiten horen nu eenmaal bij het leven. Als je de teleurstelling van tegenslag niet kent, is de volheid van dankbaarheid moeilijk te bevatten. Als je nooit de diepte van het donker hebt ervaren, is het onmogelijk de intensiteit van het licht te aanschouwen. Als je de pijn van verlies niet kent, weet je ook niet wat het is om met heel je hart lief te hebben. Als je de angst voor de dood niet omarmt, zul je het niet aandurven om voluit te leven. 

‘Angst voorkomt niet dat je sterft. Angst voorkomt dat je leeft.’ 

-Chinese Wijsheid-

Tijd is zeldzaam. En zeldzaam is ook wat jij bent. Niet in je soort maar als persoon. Uniek. Bijzonder. Buitengewoon. Extraordinair. Ongewoon. Uitzonderlijk. Dus voel het leven. Leef met overtuiging. Onderzoek. Groei. Vertrouw op je gevoel en leef vanuit jouw hart. Dat is wat ik je wens. Altijd.  

Laat een reactie achter

Dots and sparks © 2019. Built by Astute Web Pro.

Terms of use and Privacy Policy

Ga naar top